Winstmarge op de indiktafel
Winstmarge op de indiktafel
De Olpas sensor is compact en onderhoudsvriendelijk. “Één keer per maand de sensorkop schoonvegen volstaat.”
Enkele jaren geleden al lanceerde Olpas een reeks compacte ultrasone sensoren voor het meten van de actief slibconcentratie in verschillende processtappen van de waterzuivering.
Hoe accurater de slibconcentratiemeting aan de start van het indikkingsproces, hoe beter de indikking, hoe lager de operationele kosten en hoe kleiner de kans op uitval.
Om het afvalwaterzuiveringsproces te optimaliseren, worden de ogen steeds scherper op het indikkingsproces gericht. Zowel de energie als de polymeren die voor het indikken van slib noodzakelijk zijn, zagen hun prijzen immers flink de hoogte in gaan. De traditionele aanpak, waarbij vaak kwistig met energie en toegevoegde polymeren wordt omgesprongen, toont zich bijgevolg hoe langer hoe minder houdbaar. Bij demoprojecten in België en Nederland mocht Olpas aantonen dat het ook anders kan.
Enkele jaren geleden al lanceerde Olpas een reeks compacte ultrasone sensoren voor het meten van de actief slibconcentratie in verschillende processtappen van de waterzuivering. “De sensortechnologie werd ontwikkeld aan SCK CEN en werkt middels een analyse van de zogeheten ‘backscattered echoes’”, vertelt ontwikkelaar Kristof Gladinez. “Dat is iets helemaal anders dan de ultrasone niveaumetingen die in de watersector al lang gekend zijn, en geeft vooral bijzonder accurate metingen van het aandeel vaste stoffen, zelfs in minder evidente slibstromen.”
Sturende stap
Onlangs werd het productgamma uitgebreid met een sensor voor de ingaande stroom van het indikkingsproces. “Deze slibconcentratiemeting is een van de belangrijkste in het waterzuiveringsproces”, aldus Jo Wouters van Olpas. “Op basis van deze meting worden namelijk de operationele parameters van de decanter of centrifuge bepaald, alsook het aandeel toe te voegen polymeren. Wordt de slibvracht verkeerd ingeschat, dan leidt dat ofwel tot een suboptimaal resultaat – en dus problemen in het verdere proces – ofwel tot een onnodig hoog energie- en polymeerverbruik. Kortom, hoe accurater de meting, hoe beter de indikking, hoe lager de operationele kosten en hoe kleiner de kans op uitval.”
Vervuiling als grote boosdoener
Net daar valt volgens Olpas nog heel wat winst te rapen. De optische sensoren die vandaag gebruikt worden, vertonen immers wel wat complicaties. Gladinez: “Niet elke optische sensor heeft bijvoorbeeld hetzelfde werkbereik, wat voor problemen kan zorgen wanneer de samenstelling van het slib regelmatig verandert, zoals op een van onze testlocaties het geval is.”
En dan is er nog het grootste pijnpunt van optische sensoren: vervuiling. “Bijna overal wordt onderschat hoe snel vervuiling tot onbetrouwbare resultaten leidt. Vaak hanteert men bijvoorbeeld een onderhoudsinterval van één week. Echter, voor een accurate meting en een geoptimaliseerd proces zou zo’n sensor minimum één keer per dag gereinigd moeten worden. Maar ook dat is natuurlijk een grote kostenpost.”
Nieuwe benchmark
Om de meerwaarde van de Olpas-technologie in dergelijke processen aan te tonen, werd de nieuwe sensor de voorbije maanden al in Nederland uitgetest en ook samen met Aquafin en Vito loopt nu een demoproject. Via staalname wordt daarbij de accuraatheid van de metingen gevalideerd, terwijl ook de besparingen inzake energie, polymeerverbruik en onderhoud in kaart worden gebracht.
Wouters: “Door een betere meting van de slibvracht op de ingaande stroom van de indikking besparen we 5 tot 10% op het polymeerverbruik, waardoor de sensor al op enkele maanden terugverdiend kan worden. Dat terwijl hij nauwelijks onderhoud vereist. In de demoprojecten gingen we namelijk uit van een onderhoudsinterval van één maand, wat ruimschoots bleek te volstaan. Bovendien verloopt zo’n onderhoud heel eenvoudig: even de sensorkop schoonvegen volstaat en dankzij onze ‘hot tap’ hoeft het proces daarvoor niet eens stilgelegd te worden.”
TEKST: ELISE NOYEZ
FOTO’S: OLPAS
