Water vangen
Water vangen
Mistvangers in bergen kunnen best goed tegen een hevig stootje wind.
Onder meer in Tanzania zijn mistvangers actief.
Wereldwijd zijn er nog steeds miljarden mensen die moeilijk aan water raken. Een deel daarvan is, paradoxaal genoeg, dag in dag uit omringd met water, maar dan in de vorm van dikke wolken. Mistvangers zijn een mogelijke oplossing.
Op een droge, rotsachtige helling van een berg in het zuidwesten van Marokko staat een reeks rechtopstaande, rechthoekige netten. Ze zitten vast aan stalen buizen en zijn met dikke kabels verankerd in de bodem. Druppelsgewijs vormt zich water op de netten. Dat vloeit langzaam naar de onderkant van het net, waar zich een goot bevindt. Via die goot vloeit het water naar een opvangtank. Dat kunnen mensen gebruiken voor tal van doeleinden.
Duitse firma
De mistvangers vinden hun oorsprong in de jaren ´80. In Canada voerde de meteorologische dienst toen testen uit met netten in Quebec. Het doel was daarmee mist te vangen om na te gaan welke stoffen zich daarin bevinden. Wetenschappers in Chili merkten dat onderzoek op en vroegen zich af of de methode geschikt zou kunnen blijken om de bevolking in hun bergen van water te voorzien. Het kwam tot een samenwerking waarbij Canadezen en Chilenen met mistvangers experimenteerden in het bergdorp Chungungo. Naar aanleiding daarvan is in 2000 de Canadese vzw FogQuest opgestart.
Sedertdien hebben tal van wetenschappers en ontwerpers wereldwijd voort gewerkt om de technologie te optimaliseren. Er zijn ook organisaties opgestart die deze producten verkopen of helpen installeren. Een voorbeeld is de Duitse firma Aqualonis. Die heeft geavanceerde mistvangers ontwikkeld die windstoten tot 120 kilometer per uur verdragen – geen overbodige luxe in winderige bergen. Er staan er in Marokko, maar ook in Californië en Tanzania. Voor Marokko kreeg de firma een bestelling voor in totaal 1 700 vierkante meter van die mistvangers. Die leveren per mistdag tot 22 liter per vierkante meter op.
Peter Trautwein is CEO van de firma. “De opbrengst hangt vooral af van de druppelgrootte”, meldt hij ons. “Idealiter bedraagt die 20 à 40 micrometer. Ook het aantal dagen met mist is belangrijk. Op onze locatie in Marokko zijn er 158.”
In Europa zijn met succes testen uitgevoerd in Kroatië en Zuid-Spanje. “Het is noodzakelijk dat de zee dichtbij is. Het water dat zo is verzameld, wordt gebruikt als drinkwater, in het huishouden en bij de teelt van groenten en fruit. Op de Canarische Eilanden is er een brouwerij die zijn pils brouwt met mistwater. Maar voor België zal de technologie waarschijnlijk weinig kunnen betekenen. De reden is dat de druppelgrootte bij jullie allicht te klein is.”
Kleine groei
Voor een net van Aqualonis van 54 vierkante meter moet je 10 400 euro neertellen. Te duur voor de meeste mensen in ontwikkelingslanden, maar “als overheden erin willen investeren, verwacht ik wereldwijd een kleine groei van het aantal mistvangers”, stelt Peter Trautwein.
Niet alle mistvangers kosten veel geld. Fogquest biedt er aan van 40 vierkante meter die 1 000 à 1500 US dollar (900 tot 1400 euro) kosten, en tot tien jaar kunnen meegaan. De organisatie schat dat haar netten tot 25 liter per vierkante meter kan opleveren. Ze drukt haar kosten onder meer door te werken met vrijwilligers. Ook heeft ze inkomsten uit giften. En: van de verkoop van foto’s aan de toenemende aantallen journalisten die over de mistvangers willen schrijven. Maar een steile groei van het aantal mistvangers wereldwijd? Dat lijkt ook daar niet voor meteen.
Door Koen Vandepopuliere
Foto’s Aqualonis
