Betere slibindikking dankzij lysaatunit
Betere slibindikking dankzij lysaatunit
De lysaatunit, die ter hoogte van de slibuitworp wordt aangebracht, bestaat uit een labyrint met een lyseerkamer met aan de schroef bevestigde messen en vensteropeningen.
De indikkingsinstallatie voor RWZI Gut Großlappen werd in een dubbeldeks container geïnstalleerd en heeft een capaciteit van 100 m3/u.
Op de rioolwaterzuiveringsinstallatie Gut Großlappen in München werd het surplus slib oorspronkelijk statisch ingedikt, waarna het over een lengte van 300 m naar een anaerobe reactor gepompt en gehomogeniseerd werd. Omdat een te hoog aandeel droge stof gepaard ging met een te hoge drukopbouw voor de twee excenterpompen, werd het slib hiervoor tot maximum 5 à 6% DS ingedikt. Geen optimale situatie, waardoor de gemeentelijke RWZI in oktober 2020 op zoek ging naar een oplossing die kon leiden tot onder meer een lagere viscositeit van het slib en bijgevolg een gereduceerd energieverbruik, een hoger aandeel droge stof en een hogere biogasopbrengst.
“De situatie in München is allerminst uniek”, vertelt Gert Snijders van Hiller. “Steeds meer waterzuiveringsinstallaties kampen met een bottleneck ter hoogte van de slibindikking. Wil men de capaciteit opdrijven, dan zit er immers niets anders op dan de verblijfstijd in de vergisting te verkorten, wat op zijn beurt leidt tot een hoger polymeerverbruik, een lager aandeel droge stof en een complexere eindontwatering. Het plaatsen van een extra vergisting is vanwege de beschikbare ruimte en extra kosten vaak niet mogelijk, maar de overstap naar een machinale indikking levert wel al mooie winsten op. In München gingen we nog een stapje verder en plaatsten we een decanter met ingebouwde lysaatunit.”
Meer celafbraak, minder viscositeit
Die lysaatunit bestaat uit een labyrint met een lyseerkamer met aan de schroef bevestigde messen en vensteropeningen en wordt ter hoogte van de slibuitworp aangebracht. “De unit maakt gebruik van de kinetische energie van de rotor en zorgt ervoor dat de celstructuur door de roterende messen mechanisch wordt kapotgeslagen. Op die manier wordt het ingedikte slib verder gedesintegreerd en kan de viscositeit van het ingedikte slib met ongeveer één derde gereduceerd worden. Omdat enkel het ingedikte slib in de lysaatunit terechtkomt, heeft dit hele proces bovendien geen enkele impact op de kwaliteit van het centraat.”
Probleemloos over grote afstand verpompt
Uit een eerste grootschalige test met een mobiele indikkingscentrifuge bleek alvast dat het surplus slib van de RWZI in München stabiel ingedikt kon worden tot 10% DS en dat er een scheidingsrendement van 98,5% gerealiseerd kon worden voor het centraat, ongeacht de slibspecificaties. Daarenboven was het bestaande pompsysteem dankzij de lysaatunit en de verminderde viscositeit perfect in staat was om ook een tot 8% DS ingedikt slib over de lengte van 300 m te verpompen.
De goede resultaten van de testopstelling gaven uiteindelijk aanleiding tot de bouw van een complete indikkingsinstallatie met een capaciteit van 100 m3/u, geplaatst in een dubbeldeks container. “De nieuwe indikkingslijn werd in april 2022 in gebruik genomen, maar het onderzoek blijft ondertussen wel doorlopen. Zo zal vooral de precieze impact van de slibdesintegratie op de verbeterde ontwateringseigenschappen wetenschappelijk in kaart gebracht worden.”
Totaalplaatje
Ook in België is er interesse voor testen met de lysaatunit. Snijders heeft in ieder geval hoge verwachtingen. “Uiteraard zorgen de messen voor wat extra weerstand en dus een licht verhoogd energieverbruik, maar daartegenover staat wel dat je grote winsten kan boeken inzake zowel het polymeerverbruik als de uiteindelijke verbranding van het eindslib in je eindontwatering. Als je het volledige proces bekijkt, is dat een enorme meerwaarde.”
Tekst: Elise Noyez
Foto’s: Hiller
